“زمانہ کروٹ بدل چکیا سی تے غالب پھر دِلّی اپڑ گئے!”

“جب میں ایس دنیا وچ سی تے میں بے چین ہو کے اک واری آکھیا سی، موت کا ایک دن معین ہے…”

ایہہ اردو ادب دے مہان شاعر مرزا اسد اللہ خان غالب دی روح دا اک خیالی سفر اے، جیہڑے ستر سالاں بعد دوبارہ دِلّی دی دھرتی اُتے قدم رکھدے نیں۔ اوہ چاندنی چوک، کوچۂ چیلاں تے بلی ماراں لنگھدے ہویاں دِلّی دی بدلی ہوئی کایا پلٹ (موٹر کاراں تے نویں رونق) نوں حیرت نال ویکھدے نیں۔ جوں ہی اوہ اک کتاباں دی دکان تے اپڑدے نیں، تے الماری وچ ‘دیوانِ غالب’ تے ‘مرقع چغتائی’ نوں سنہرے اکھراں وچ چھپیا ویکھ کے دنگ رہ جاندے نیں۔ اوہناں نوں پتا لگدا اے کہ اج دا ہندوستان اوہناں دے اردو کلام تے غزل دا دیوانہ اے، جیہنوں سن کے اوہ مسکرا کے کہندے نیں کہ جیہڑی شہرت زندگی وچ نہ ملی، اوہ موت توں بعد مل رہی اے۔