محسن نقوی دی مولانا اُتے چارج شیٹ، سیاستداناں دے گرد گھیرا تنگ
ریاست دے احترام نوں اقتدار نال مشروط کرن والی سیاست دا حساب ہونا چاہیدا اے
لاہور (تجزیہ: محمد حسن رضا) پاکستان دی سیاست وچ اقتدار، مفادات، مذہب تے اصولاں دے ناں اُتے بہت کجھ ہوندا رہیا اے، لیکن وفاقی وزیر داخلہ محسن نقوی نے سینیٹ وچ مولانا فضل الرحمان دے سیاسی طرزِ عمل اُتے جیہڑی چارج شیٹ پیش کیتی، اوہ معمول دی سیاسی بیان بازی توں کہیں ودھ نہ صرف سنجیدہ اے بلکہ ایہہ ہور کئی سیاستداناں دے گرد وی گھیرا تنگ ہون دا پیش خیمہ بن سکدی اے۔
محسن نقوی دے الفاظ نے انہاں سوالاں نوں اک واری فیر زندہ کر دِتا اے کہ مذہب دے ناں اُتے سیاست کرن والیاں دے اصل سیاسی اصول کی نیں؟ کی ریاست دا احترام صرف اوہدوں تک ضروری اے جدوں تک اقتدار وچ حصہ ملدا رہے؟
کی حکومت وچ شمولیت، وزارتاں تے سیاسی مفادات ای ریاست نال وفاداری دا معیار بن چکے نیں؟ تے کی اقتدار توں محرومی کسے سیاستدان نوں ایہہ حق دے دیندی اے کہ اوہ اوسے ریاست دے خلاف توہین آمیز زبان استعمال کرے، جس دے آئینی نظام وچ اوہ کئی دہائیاں تک اقتدار تے مراعات توں فائدہ چکدا رہیا؟
محسن نقوی دا سب توں اہم تے غیر معمولی جملہ ایہہ سی کہ بعض لوک اسلام نوں کاروبار تے سیاست لئی استعمال کردے نیں۔ ایہہ محض سیاسی تنقید نہیں بلکہ اک انتہائی سنجیدہ اخلاقی تے سیاسی الزام اے۔
محسن نقوی نے ایہہ انکشاف وی کیتا کہ بعض لوک انہاں کول آ کے گورنر راج نافذ کرن دیاں گلاں کردے رہے نیں۔ ایہہ دعویٰ اپنی نوعیت وچ انتہائی اہم اے۔
مولانا ولوں اک پاسے جمہوریت، آئین تے عوامی مینڈیٹ دیاں گلاں کرنا تے دوجے پاسے سیاسی مخالفین توں چھٹکارا حاصل کرن لئی گورنر راج ورگے غیر معمولی اقدام دی خواہش رکھنا، اصول پسندی نہیں بلکہ سیاسی دہرے معیار دی بدترین مثال ہووے گی۔
ایہہ اوہ دُہرا معیار اے جیہڑا محسن نقوی نے عوام دے سامنے رکھیا۔ محسن نقوی دے بیان وچ اک ہور غیر معمولی گل ایہہ سی کہ انہاں نے مولانا فضل الرحمان لئی اپنے سابقہ احترام دے خاتمے دا اعلان کردیاں واضح کیتا کہ انہاں دے نزدیک ریاستی اداریاں بارے گل بات کرن وچ ذمہ داری دی اک حد موجود اے۔
ایس پوری بحث دا سب توں اہم پہلو ایہہ اے کہ محسن نقوی دے الزامات نوں محض اک سیاسی تقریر سمجھ کے نظرانداز نہیں کرنا چاہیدا۔ مذہب نوں سیاسی ڈھال، جمہوریت نوں ضرورت تے ریاست دے احترام نوں اقتدار نال مشروط کرن والی سیاست دا حساب ہونا چاہیدا اے۔
پاکستان دی ریاست کسے سیاسی شخصیت دی محتاج نہیں بلکہ سیاسی شخصیات دا وجود تے انہاں دی سیاست ایس ریاست دے آئینی نظام دی مرہونِ منت اے۔
ریاست دے احترام نوں اقتدار نال مشروط کرن والی سیاست دا حساب ہونا چاہیدا اے
لاہور (تجزیہ: محمد حسن رضا) پاکستان دی سیاست وچ اقتدار، مفادات، مذہب تے اصولاں دے ناں اُتے بہت کجھ ہوندا رہیا اے، لیکن وفاقی وزیر داخلہ محسن نقوی نے سینیٹ وچ مولانا فضل الرحمان دے سیاسی طرزِ عمل اُتے جیہڑی چارج شیٹ پیش کیتی، اوہ معمول دی سیاسی بیان بازی توں کہیں ودھ نہ صرف سنجیدہ اے بلکہ ایہہ ہور کئی سیاستداناں دے گرد وی گھیرا تنگ ہون دا پیش خیمہ بن سکدی اے۔
محسن نقوی دے الفاظ نے انہاں سوالاں نوں اک واری فیر زندہ کر دِتا اے کہ مذہب دے ناں اُتے سیاست کرن والیاں دے اصل سیاسی اصول کی نیں؟ کی ریاست دا احترام صرف اوہدوں تک ضروری اے جدوں تک اقتدار وچ حصہ ملدا رہے؟
کی حکومت وچ شمولیت، وزارتاں تے سیاسی مفادات ای ریاست نال وفاداری دا معیار بن چکے نیں؟ تے کی اقتدار توں محرومی کسے سیاستدان نوں ایہہ حق دے دیندی اے کہ اوہ اوسے ریاست دے خلاف توہین آمیز زبان استعمال کرے، جس دے آئینی نظام وچ اوہ کئی دہائیاں تک اقتدار تے مراعات توں فائدہ چکدا رہیا؟
محسن نقوی دا سب توں اہم تے غیر معمولی جملہ ایہہ سی کہ بعض لوک اسلام نوں کاروبار تے سیاست لئی استعمال کردے نیں۔ ایہہ محض سیاسی تنقید نہیں بلکہ اک انتہائی سنجیدہ اخلاقی تے سیاسی الزام اے۔
محسن نقوی نے ایہہ انکشاف وی کیتا کہ بعض لوک انہاں کول آ کے گورنر راج نافذ کرن دیاں گلاں کردے رہے نیں۔ ایہہ دعویٰ اپنی نوعیت وچ انتہائی اہم اے۔
مولانا ولوں اک پاسے جمہوریت، آئین تے عوامی مینڈیٹ دیاں گلاں کرنا تے دوجے پاسے سیاسی مخالفین توں چھٹکارا حاصل کرن لئی گورنر راج ورگے غیر معمولی اقدام دی خواہش رکھنا، اصول پسندی نہیں بلکہ سیاسی دہرے معیار دی بدترین مثال ہووے گی۔
ایہہ اوہ دُہرا معیار اے جیہڑا محسن نقوی نے عوام دے سامنے رکھیا۔ محسن نقوی دے بیان وچ اک ہور غیر معمولی گل ایہہ سی کہ انہاں نے مولانا فضل الرحمان لئی اپنے سابقہ احترام دے خاتمے دا اعلان کردیاں واضح کیتا کہ انہاں دے نزدیک ریاستی اداریاں بارے گل بات کرن وچ ذمہ داری دی اک حد موجود اے۔
ایس پوری بحث دا سب توں اہم پہلو ایہہ اے کہ محسن نقوی دے الزامات نوں محض اک سیاسی تقریر سمجھ کے نظرانداز نہیں کرنا چاہیدا۔ مذہب نوں سیاسی ڈھال، جمہوریت نوں ضرورت تے ریاست دے احترام نوں اقتدار نال مشروط کرن والی سیاست دا حساب ہونا چاہیدا اے۔
پاکستان دی ریاست کسے سیاسی شخصیت دی محتاج نہیں بلکہ سیاسی شخصیات دا وجود تے انہاں دی سیاست ایس ریاست دے آئینی نظام دی مرہونِ منت اے۔
