غزل
رمضان شاکر
چانن چارے پاسے انج بتیرا اے
پر اک میرے گھر دے وچ ہنیرا اے
پھٹ جگر دے میرے سارے جاگے نیں
آکھن نوں تے پھٹیا سوحل سویرا اے
سر دے اُتے پنڈاں ہجر فراقاں دیاں
دل دے اندر درد غماں دا ڈیرا اے
شہر دے اندر کنہوں منصف مناں میں
ہر اک واسی لگدا چور لٹیرا اے
سکھ نہ ملیا اکلاپے دے اندر وی
تیریاں یاداں کیتا زور ودھیرا اے
بھیڑ بنی تے اوہنے اکھ ملائی نہیں
جہڑا لوکاں بھانے سجن میرا اے
شاکر جان بچا کے لنگھنا اوکھا اے
دکھاں درداں دا ہر پاسے گھیرا اے
