شرم دی گل
خالدحسین تھتھال
پئی زمین تے اج وی
بندے پانی دے گھٹ
تے ٹوڑے دے بھورے کھنوں
پئے مردے نیں
مرن لگیاں اوہ زمین
اتے دیس دنیا دے بارے
کیہ سوچدے ہوون گے
پئی ایہہ ایڈی بھکھی
تے بانجھ ہو گئی اے
نہیں!
اوہ جان دے نیں
پئی ساڈی زمین
ایڈی بھکھی تے بانجھ نہیں
پئی ایہہ اپنا جم پل، نہ پال سکے
ہاں!
رجے ہوئے انسان دی سوچ
بھکھی ہو گئی اے
تے رجیا انسان بے حس ہو گیا اے
تے رجے ہوئے انسان دی سوچ
بانجھ ہو گئی اے
