غزل
انور اُداس
ذرا جہی گرد بیٹھی تے عجب منظر نکل آئے
مِرے جو نال چلّے سن مِرے مُخبر نکل آئے
رہیا نہ بھڑ مِری غُربت دا قائم شہر دے اندر
رُکی بارش تے دیواروں چوں کِنّے دَر نکل آئے
محبت دی کہانی دا اجے وی اَنت نہیں ہویا
اَجے وی اوس دے گھر چوں مِرے پتّر نکل آئے
جدوں یاراں دی پرہیا سامنے سچ بولیا میں تے
سبھاں دی آستیناں چوں چھُپے خنجّر نکل آئے
جدوں کِدھرے اساڈی لوڑ پئی ساڈے قبیلے نوں
اسیں ہتھّاں تے لے کے آپ اپنے سر نکل آئے
تِرے میحلاں چ ہو جانا اے فر محشر بپا ویکھیں
جدوں مزدور تے ہالی وی لاہ کے ڈر نکل آئے
اجے کل تیک جو پکھّو ڈرے بیٹھے سی رُکھّاں تے
ہَوا لگّی تے اوہناں دے وی انورؔ پَر نکل آئے
