غزل

انور اُداس

نِکیاں نِکیاں گلّاں اُتّوں لڑنا چھڈ دے
سجنا ضِد نہیں چنگّی ، ضِد تے اَڑنا چھڈ دے
مِلنا ایں تے مِلیا کر تُوں سانوں ہَس کے
مِل کے مَتھّے وَٹ پانا تے سَڑنا چھڈ دے
اپنے دُکھ سُکھ وَنڈیا کر تُوں نال اَساڈے
اپنی ذات دے پنجرے اندر تَڑنا چھڈدے
اِکّو واری اپنے دِل دی کہہ دے سانوں
ساڈے اگّے روز بہانے گھڑنا چھڈ دے
اِکّو دِل اے جِیوَن اے بس جیہدے سر تے
ایہنوں غم دی اُکھلی پا کے چھڑانا چھڈ دے
ٹُٹ جاویں گا رکھّ بچا کے کچ دا جُثہ
پتھّر چُک چُک اپنے گھر نوں کھڑنا چھڈ دے
جاگدیاں جے بال نہیں سکیا دِیوا انورؔ
سُفنیاں دیوچ اُڈ دے جُگنو پھڑنا چھڈ دے