غزل
یونس بھٹی
جہڑی تھاں تے بہنا تھاں پناویں نہ
قاضی ویچ انصاف نوں نیاں پناویں نہ
دھیے ویکھیں ماں دیاں بتی دھاراں نوں
چنی داغ لوا کے ماں پناویں نہ
پُترا میرے ہتھ نی چیتا رکھیں توں
بن کمینہ، پیو دا ناں پناویں نہ
شہر اچ جو خود غرضی اے اپنانی نہیں
کِدھرے سن لے یار گراں پناویں نہ
تیرے ہندیاں سِر سڑے جے یونس دا
اپنی بوڑھ دے رُکھا چھاں پناویں نہ
