غزل
عبدالکریم قدسی
تھکیویں دی کشش توں حوصلے آزاد رکھنے سی
گھراں نوں پرت آنا سی تے رستے یاد رکھنے سی
لباں دے کھیت بنجر ہو گئے تے ہن گلا کاہدا
تساں سومے ضمیراں دے سدا آباد رکھنے سی
خموشی توں جے اینا خوف آئوندا سی تے پنجرے وچ
کوئی دو چار قیدی صاحب فریاد رکھنے سی
ایہہ تیرے پیار نے بخشے مسائل ان گنت قدسی
اساں حالات اپنے آپ کیوں برباد رکھنے سی=
