غزل
نصیربلوچ
نہ محلاں وچ سُتا اوہ‘ نہ مینوں کلی سکھ
وحشی کر چھڈیائے اوہنوں دولت‘ مینوں بھکھ
رل مل کے جے بیجن لگ پئے سارے بندے اگ
انگیارے نہ جمسیں دسو ایہ ویلے دی ککھ
وڈی عمرے اوہنے درد ہنڈائے مرن تک
نکے ہوندیاں جنے ویکھے سفنے دے وچ سکھ
گھپ انھیرے آ جاندا اے اوہدے گھر وچ رج
دن نکلے ای آ جاندی اے میرے گھر وچ بھکھ
خوشیاں نہیں تے دل دے اندر دکھ ای پال نصیر
چنگا ہوندائے ویڑھے دے وچ نکا وڈا رُکھ
