غزل

آتش کیانی

اساں جوانی کیہ ہنڈائی‘ ہنجو ہوکے پیڑاں
اپنے حصے ورثے وچوں آئیاں ایہ جاگیراں
بے وسی دے پنجرے اندر کیوں کر تڑدے جائیے
عقل سیانپ کول اے اپنے توڑیئے سبھ زنجیراں
جد درساں وچوں کڈھی سی اودوں سوچ نہ آئی
فیر کسے نہ لکھیاں بلھے شاہ جیہاں تحریراں
اساں جہادی جمدے لادے فیر کیوں جگرا چھڈیئے
سائنسی دور دی گل اے ساری وچلی اصل نکھیڑاں
عشق دا روگ تے اپنی تھاہرے مینوں بھکھ نے پھنڈیا
نال دکھاں دے جسا ہویا جیوں درزی دیاں لیراں
اج وی عاشق ڈھیر نیں ایتھے رانجھے جہے نہیں لیکھ
کتھوں لبھ لیاواں وارث کھچے جو تصویراں
آتش ٹل توں لا کے تک لے لکھیا کد اے ٹلیا
اس جوگی دا ناں تے دسو بدلے جو تقدیراں