وَگے دریا

امرجیت سنگھ سندھو

نی اُچیے لمیئے ٹاہلیے، تیرے ہیٹھ وگے دریا
تیرے ویہندے ویہندے وقت نے، کئی دتے رنگ وکھا
اسیں وچ بریتے کھیڈدے، کنج ہو گئے جھٹ جوان
مٹھاں چوں بچپن کردیاں، نہ لگیا یار پتہ
میرا یار سمندر حسن دا، میں اک مچھلی انبھول
اک چھل تھپیڑا ماریا، میں پئی بریتے جا
کیوں عشق جھناں دا نفرتاں ول موڑن لوک مہان
وے پریت نگریت دیا حاکماں، توں لوکاں نوں سمجھا
تیری ہوسی اگی دے واسطے، جنگل وچ لکھاں رکھ
اس ٹہنی میرے بچڑے، توں اس نوں ٹک نہ لا
کیوں جاگدیاں وی سجنا، تیری سوں گئی اج تقدیر
جے ستا ہندوں مرزیا، میں لیندی آپ جگا
جو دل دے آلھنے پالدا سی انقلاب دے بوٹ
اوہ دو ٹکیاں دی نوکری تے کداں پرچ گیا؟
میرے سر دیا سائیاں! ظالماں نہ دتی تیری لاش
میں آکھ رہی، میں ویکھ رہی، توں راجے باغے نہ جا
کنج ظلم دے ہوندیاں رہِ سکو، ’سندھو’ دی بند زبان
ایہنوں کہن سیانے کملیا، دڑ وٹ تے جھٹ لنگھا