غزل

انور اُداس

اِس طرح کجھ زندگی دے وِچ ہنیرا ہو گیا
وقت دا سُورج وی لگدا اے کہ انھّا ہو گیا
کیہ سُناواں میں کہانی ظُلمتاں دے دَور دی
شہر دا ہر شخص اج گونگا تے بولا ہو گیا
فر ترازُو نوں جھُکا دِتّا اے جھُوٹھے مُنصفاں
فیر اِک منصور دے جِیوَن دا سَودا ہو گیا
دان کیتا اے اسانوں ایہ اساڈے دَور نے
رہ کے انساناں چ وی انسان تنہا ہو گیا
شہر تے ہوئیاں نیں خورے فیر رَتیاں بارشاں
فیر اَج چہرا ہَوا دا رَتّ رنگا ہو گیا
حاکماں دے وعدیاں تے زندگی بیتی مِری
خواب میں اکھّاں دیوچ بُن دا وڈیرا ہو گیا
میں مراں کہ نہ مراں خُود تھِیں لڑائی سی مِری
فیصلہ ہویا جدوں تے مرن اوکھا ہو گیا
میں بڑی مُشکل ستمگر نوں بھُلایا سی دِلوں
اوہ جدوں ملیا تے انورؔ زخم تازا ہو گیا