غزل

امرجیت سنگھ سندھو

لکھت میری جد سچو سچی گل سناؤندی ہے
مینوں لگدائے، مینوں میری موت بلاؤندی ہے
دُنیا رانجھے مرزے دے نت سوہلے گاؤندی ہے
اپنی دھی جے ’ہیر‘ بنے تاں کیوں گھبراؤندی ہے
ٹی وی دی سکرین تے جو صورت مسکاؤندی ہے
خورے کس کس امتحان چوں لنگھ کے آؤندی ہے
بھل بھلیکھے جد اوہ کدھرے ٹی وی لاوندی ہے
میری بیوی میرے کولوں وی شرماؤندی ہے
کس نے کہیا کہ وقت وی بھر دیندا اے زخماں نوں
مینوں تاں اک یاد اجے تک وی تڑپاؤندی ہے
تیری چون جدوں چندی ہے نہ ہک لوکاں نوں
حقداراں دے زخماں تے اوہ مرچاں پاؤندی ہے
رچنا دا معیار پرکھنا ہو جاندائے مشکل
رچنا نال جدوں وِسکی دی بوتل آؤندی ہے