غزل
جاوید عارف
دشمن نوں جے تار گیا تے فیر کیہ ہویا
اوہ وی ڈنڈی مار گیا تے فیر کیہ ہویا
پہلاں کہڑے جندڑی وچ سی تمغے جِتے
دل دی بازی ہار گیا تے فیر کیہ ہویا
انج وی اوہنے کد اساڈی وات سی پچھی
اودھر نوں ای یار گیا تے فیر کیہ ہویا
مقصد لئی تے جان وی دینا اوکھا نہیوں
میرا جے گھر بار گیا تے فیر کیہ ہویا
اوہدے ڈکیاں اسیں وی کہڑے ڈکے گئے آں
مُلاں اوس بازار گیا تے فیر کیہ ہویا
جہنے خواباں دی نگری نوں سُنجیاں کیتا
میں اوتھے ہر وار گیا تے فیر کیہ ہویا
سجنا! اوہیو ہتھ لکیراں نال نیں تیرے
ست سمندر پار گیا تے فیر کیہ ہویا
انج وی یاداں دے دوزخ دا بالن ہے سی
انج وی دل نوں وار گیا تے فیر کیہ ہویا
جے عارفؔ دے ناں تے اوہنوں غصہ آئوندا
چھڈو ہن ہنکار گیا تے فیر کیہ ہویا
