غزل
سلیم نجمی
پیر پیر تے چل کے پٹھی سدھی چال غریبی
کیہ کیہ دساں کیہ کیہ کیتے ساڈے حال غریبی
نکی عمریں نکیاں نکیاں کھیڈاں کھیڈن ویلے
توں کیہ جانے خورے کنے کھا گئی بال غریبی
بھکھ دی سوچ نہ ساڈے مکھ تے ہاسے آون دتے
وقتوں پہلاں سر دے کر گئی چٹے وال غریبی
انکھ ونجائی، بال وکائے سولی تیک چڑھایا
کہڑی کہڑی کھیڈ نہیں کھیڈی ماڑے نال غریبی
ریجھاں دے گل گھٹ کے پھردے بُک بُک اتھرو پیندے
اس دھرتی تے رولے لکھاں ہیرے لعل غریبی
جنہاں دے سی دکھ سکھ سانجھے جینا مرنا کٹھا
اوہو نجمی اج نکھیڑے بھائی وال غریبی
