غزل
منصور عزمی
جندڑی کھُردی جاندی اے جویں پانی وچ پتاسے
پر توں بِیبا ساہنوں دینا ایں سُکے روز دلاسے
چندریاں یاداں نے جس دن دا پایا اے پھیرا ویڑھے
اوسے دن دے میں کیہ دَساں مُک گئے میرے ہاسے
خُشیاں نال مقدراں لبھن آکھن لوک سیانے
ایویں کاہنوں ماری جانا ایں ہتھ توں آسے پاسے
اکھاں کھُلیاں رکھیاں سن میں خاب نہ کوئی آوے
خاب پر اَکھاں دے وچ وَڑ گئے مونہہ تے مار مڑاسے
بھر بھر جھولیاں آپ اوہ دیوے ہر خاصاں ہر عاماں
پر بے مَتّا آپ گواوے کر کے ہتھ کواسے
لہو رنگے نے ہنجو کیرے اِس حیاتی اندر !!!
پر ہُن ہولی ہولی پے گئی جندڑی ساڈی راسے
عزمیؔ گھر دا دیوا بھُل کے چن نوں جپھا پایا
اُچیاں نال وی یاری لا کے سَکھّنے رہ گئے کاسے
