غزل

جاوید عارف

مونہہ دونہہ بہہ کے دل دے دکھ سناون نوں جی کردا اے
ایسے لئی تے میرا مکّے جاون نوں جی کردا اے
ویہناں آں جد کجھ وی تے ہن مکاراں نوں ہندا نہیں
میرا وی پھر جھوٹھیاں قسماں کھاون نوں جی کردا اے
پھُلاں ورگے بچے دھپاں دے وچ ننگے پیریں نیں
یارا! میرا اپنی کھل لہاون نوں جی کردا اے
دل وچ زہر کدورت لے کے ہس کے ملدے رہندے نیں
سمجھ نہیں آئوندی کیویں جپھیاں پاون نوں جی کردا اے
یاراں لائے زخماں وچوں پیڑاں ایویں اٹھدیاں نیں
کدی کدی تے میرا شور مچاون نوں جی کردا اے
چارے پاسے ہاواں‘ ہنجو‘ ہوکے‘ حال پکاراں نیں
دنیا کولوں‘ ربا! جند چھڑاون نوں جی کردا اے
چلیے‘ چل کے مجنوں دا وی ڈیرا ڈپا تک آئیے
صحراواں دی دل نوں عیش کراون نوں جی کردا اے
جنت نوں کجھ خالی رکھیں‘ خورے چھیتی آ جاواں
ربا میرا کدی کدی گھر آون نوں جی کردا اے
ایڈے مہنگے دل دے بدلے اوکھے ہوکے لبھے نیں
عارف ہن تے رج کے دکھ ہنڈاون نوں جی کردا اے