کوئی محرم بن کے

بھپندرپنیوالیا

کوئی محرم بن کے سیئو نی
میرے دِل نوں ٹھوکر مار گیا
اوہ بن دایئے عُمراں دے
سانوں وِچ اُڈیکاں کھلار گیا
میں کھڑی دراں تے تکاں نی
نہ کوئی نظری آؤندا اے
دِل ہُبکیں ہُبکیں روندا اے
نالے گیت غماں دے گاؤندا اے
سمجھ آئی نہ سجن دی
کیوں ساڈا اوہ بھُل پیار گیا
کوئی محرم بن کے سیئو نی
پلکاں تے آ کے ہنجو نی
وِچے اٹکے ہی رہ جاندے
اوس پتھر دِل دے محرم دا
کوئی سُنیہا کہہ جاندے
جو پا کے پریتاں گوڑیاں نی
ہُن کیوں بھُل پیار گیا
کوئی محرم بن کے سیئو نی
وِینی وِچ پائیاں ونگاں دے
چھنکاٹے آپے ہو گئے چُپ کُڑے
وِچھوڑے وِچھڑے سجناں دے دا
کون ونڈاؤندے دُکھ کُڑے
اوہ مار کے کانی ہِجراں دی
کر سینے توں پار گیا
کوئی محرم بن کے سیئو نی
روکاں کیویں میں رونے نوں
ایہہ تاں آؤنا گِجھ گیا
ہنجو وگدے آپ مُہارے نی
میرا لال دُسالو بھِج گیا
پھیر وی منگاں میں خیر اوہدی
جو دِل لے کے اُڈاری مار گیا
کوئی محرم بن کے سیئو نی