غزل

ڈاکٹر یونس احقر

دیساں دے نال دیس نہ الجھن قوماں نال نہ قوماں کھہن
بندے جے سیاریاں وانگوں اپنی اپنی حد وچ رہن
ایڈی چھیتی بے وسی دا چیخ چہاڑا سوہندا نہیں
شوقوں چکے بھار نوں لوکی کجھ چر لئی تے ہس کے سہن
سبھے ہور وسیلیاں توں ودھ اوہو سچیاں ثابت ہون
سورج دی اصلیت بارے جہڑیاں گلاں کِرناں کہن
سیوا کردا کردا اپنا جیون اک دن ہر جاندائے
پھل پھُل شاخاں پتر سب دے ناز اٹھاون والا ٹہن
سوہجھاں دی تھاں اوہ دن ہوون کوہجھاں دی سرداری دے
چانن نالوں ودھ اچیچوں تکے جاون جدوں گرہن
وصفاں دا دھن ویلے سیتی ورتوں دے وچ آئوندا اے
کِتے مخالف زوراں پاروں کدھرے داواں پاروں ڈھہن
پربت واسیاں چالاں سیتی چوٹیاں درّے مل لئے نیں
چنتا وچ اے دھرتی احقر ایہ ہن کسراں امبروں لہن