غزل
منوراحمد کنڈے
بدل وس وس لنگھدا جاندا‘ کدی نہ ٹِک کے بہندا
جتھے مینوں توں ویہناں ایں اوتھے میں نہیں رہندا
کھا کے پتھر سر تے بھارا‘ میں وی سٹ نہ سہندا
میرے اندر بیٹھا بندا جے نہ چپ کریندا
دشمن دی اے شان اولّی پا دستار کچہری
وکیا ہویا نال اک بندا جھوٹھ گواہی دیندا
دور اسمانیں تارا چمکے جیویں نین سجن دے
بٹ بٹ تکے‘ سینت مارے‘ اپنے کول بلیندا
لہو دا میرے اک اک قطرہ ہیرے موتی ورگا
قاتل نوں پہچان نہ اس دی مُل وی کجھ نہ پیندا
جس نے سچی گل منور منصف اگے کیتی
الزاماں دا کوٹھا بھریا اس دے سر تے ڈھیندا
