غزل

طاہر وزیر آبادی

ہوند میری مٹی دی تے ہونا مٹی ہو گیا
سونے نوں جے ہتھ پایا سونا مٹی ہو گیا
کویں آکھاں مترو اُڈیک مُک گئی اے
بھاویں بھار پبھاں دے کھلونا مٹی ہو گیا
مٹی وچ کھیڈ دیاں سُدھ بُدھ رہی نہ
کہڑے ویلے دل دا کھڈونا مٹی ہو گیا
آیا ساں میں جند وچ سچ نوں پرون لئی
سچ نوں نکھیڑے تے آئونا مٹی ہو گیا
انج دا ہنیر آیا پر ٹٹ گئے نیں
پکھوئواں دا امبراں تے بھونا مٹی ہو گیا
آیا جدوں سامنے تے بول وی نہ سکیا
اوہلے اوہلے اکھیاں دا چونا مٹی ہو گیا
اڈ گیا پنچھی پرایا جدوں چھڈ کے
پنجرے سریر دا وچھونا مٹی ہو گیا
جنہے آپوں طاہر لکیریا اے جگ نوں
شیشہ اوہدی اکھ توں لکونا مٹی ہو گیا