غزل
اسلم کولسری
چارہ کر ہن بند لباں نوں کھولن دا
کنا چاء سی نال کسے دی بولن دا
دلداراں نوں شوق تے آخر ہندا اے
زخم دلاں دے کنڈیاں نال پھرولن دا
رستے وچ آوے گی شام حیاتی دی
فر کدھرے جا پنڈ آوے گا ڈھولن دا
لوڑاں نیں مٹی وچ شہد ملان دیاں
ویلا اے پانی وچ امرت گھولن دا
اسلم کون سی‘ کتھے سی‘ کدسی‘ کیوں سی
کیہ فیدہ ہُن اپنیاں قبراں پھولن دا
