غزل

نور محمد نور

سوہنے پھل سجائے اس نے، حسن دیاں دیواراں تے
پر موہت کر نہ سکیا، مینوں نقش نگاراں تے
دیکھ لیا ہے، ہور کسے ول، مڑیا مکھ تریلاں دا
سوگ نہیں ایویں ہی چھایا، رہندا روز بہاراں تے
منہ چوں نکلی بات میری، لوکاں نے سن ہی لینی ہے
روک سکو تاں روک لوو سینسر لا کے اخباراں تے
ہر بندہ ہے چکی پھردا من وچ پنڈ ہنکاراں دی
کس توں لے کے ٹاکی لاواں نفرت دے لنگاراں تے
چوناں دے وچ حق جنہاں نوں، دتا کم سنوارن دا
جپھا لا کے بیٹھ گئے اوہ ساڈے ہی ادھیکاراں تے
دیکھ رہا ہاں امناں تے اگاں دی یاری کد تائیں
گھگی جد توں بیٹھی ہے مورت دے ہکّ ابھاراں تے
سندرتا دے حداں بنیں اکو ساہ وچ لنگھ گیا
ایسا روپ پٹولے ورگا چڑھیا میرے یاراں تے
دل وچ لے کے مٹھے سُفنے تور لوو رتھ یاداں دا
ایتھے لوک سواری کردے، کھنبھاں دیاں اڈاراں تے
آتھن تڑکے سفنے پھردے نت نویاں تحریراں دے
میری سوچ اڈاری پجی پھردی اے نکھاراں تے
آخر نوں اک دن اکو تھاں سبھ کٹھے ہو جاواں گے
پیدل جا کے دیکھ لوو جاں، چل کے دیکھو کاراں تے
ستھرے لیڑے جڑ سکدے نے، ننگ ڈھکن نوں ماڑے نوں
جناں پیسہ لا دیندے نیں تکڑے ہار شنگاراں تے
نت دیہاڑے ودھدے جاون ویر ورودھ زمانے دے
جنگ کدوں جموگی ربا، نفرت دے اؤزاراں تے
اپنی خاطر نت نویں تکنیک ابھاری جاندے نیں
پر پابندی لاون چھوٹے دیساں دے ہتھیاراں تے
نور کدے دنیاداریاں توں ویہلا ہو کے سوچ ذرا
ہور کدوں تک لٹدے رہنے برہا دے انگیاراں تے