غزل

رمضان شاکر

ساقی کول بلاوے مینوں ایہو دل دی آس
بھاویں مُکے یاں نہ مُکے میرے دل دی پیاس
پیار دی پوجا کردا کردا اوتھے پجیا آن
جتھے غم تے پیارا لگے خوشی نہ آوے راس
چوراں نوں وی ہن سعداں دے لئے نیں روپ وٹا
ویری سجن بن کے ڈنگیا ایہدا کیہ وسواس
جہڑے دن توں پیار دا پنچھی سدھراں گیا اے توڑ
اوسے دن توں باگاں دے وچ کلیاں رہن اُداس
بھُلن والا بھُل گیا اے زمانے بیت
ہجر دیاں چھکاں دی دل توں کون مٹاوے لاس
اپنے ہتھیں اپنا گلمہ کیتا لیرولیر
فیر وی میرے دُکھیا دل دی نکلی نہیں بھڑاس
کوئی وی نہ رہوے سلامت عشق دے پینڈے اندر
دانیاں وانگر پیہہ دیندا اے شاکر پیار خراس