غزل
اخترکاشمیری
سر تے پنڈ امیداں والی راہواں دے وچّ کھڈے
رات ہنیری ڈونگھے پینڈے، دکھ عمراں توں وڈے
نہ کوئی ہسے، نہ کوئی رووے، نہ کوئی اُچی بولے
انج لگدی جیوں چار چپھیرے، سپاں دے منہ اڈے
سارے پنڈ وچّ ایہہ سچائی، کدھرے نظر نہ آوے
پھیر وی لوکی ایہو کہندے، جو بیجے سو وڈھے
اوہ کڑتا وی آخر سانوں رکھنا پے گیا گہنے
جس کڑتے تے ریجھاں دے نال پھلّ بوٹے سن کڈھے
ہن تے اختر اکّ دی جھولی، ہو گئی خالم خالی
پھلاں توں خوشبواں رسیاں، لفظاں معنے چھڈے
