غزل
عاصم بخاری
ایہ دنیا ہے کھکھر کھادی ہر تن چھیکو چھیک
ہر تھاں زہر دے چھتے لگے چھتیاں ول نہ ویکھ
چھتے دے ہر چھیک دے وچوں لگ ڈنگ زہریلا
زہر میری نس نس وچ بھریا ہو گیا نیلا پیلا
زہر دے بدلے امرت منگن دنیا والے جھلے
پی کے زہر کڑتن بھریا کیویں میں آکھاں بلے
ظرف میرا تے بس ایہ چاہے کیویں عیش مناواں
زہر پیالا دے کے جگ نوں ستی نیند سواواں
مرے گوانڈھی جگ مر جائے مینوں نہیں کوئی تھوڑاں
اگے نوں میں بھل بھل کے بس ایتھے رشتے جوڑاں
کسے دے ساہنواں اُتے وی میں لا دیواں جرمانے
اپنی ذات تے حرف جد آوے کڈھ وکھاواں آنے
