غزل
آتش کیانی
دل دی پھٹی اُتے اکھیاں صورت اک اتاری اے
ویلا مدھم کر نہ سکیا ہنجوواں ہور نکھاری اے
یاداں دی جد البم پھولاں ہر ہر پنے اُتے توں
تیری صورت کڈھ دیواں تے سکھنی یاد پٹاری اے
عشق دے قیدی چھٹدے نہیوں سبھ حیلے ورتا تکے
سفنے ساڑ سواہ میں کیتے رہ گئی اک چنگیاری اے
مول نہ ہمت ہاریں ہردا توں دنیا دا آگو ایں
نین پران سلامت تیرے اُچی مار اڈاری اے
اک مٹھ ہو کے ویری تیرے تینوں بے جڑ کر گئے نیں
اوبڑ بولی نوں اپناویں لے کے سوچ ادھاری اے
چپ وچ لکھاں سکھ سننی دے فر کیوں ہر تھاں آکھاں میں
خشیاں دے پھل چن لئے ساکاں آتشؔ لئی کنڈیاری اے
