غزل
اعزازاحمد آذر
توں کیہ جانیں تیرے باہجوں کیہ کیہ رُتاں ویکھیاں نیں
آپے جیہڑیاں اگاں بالیاں آپے بہہ کے سیکیاں نیں
تیرے بعد تے بدل لیا اے موسماں نے وی عادت نوں
ہاڑ دیہاڑے بن کے دل توں پوہ دیاں راتاں لنگھیاں نیں
سڑ دے بلدے صحراواں نے دو تن کنیاں منگیاں سن
بدلیاں سنیا اے دور دراڑے دریاواں تے وسیاں نیں
اچن چیتی اوہدے مکھ تے قو س قزاحواں چھا گئیاں
خورے اوہدے کن اچ کہڑی گل سی کہی سہیلیاں نیں
آذر اک ہوا دا بُلا خشبو ونڈ دا لنگھیا سی
اک اک کرکے اوس گلی دیاں سبھے باریاں کھلیاں نیں
