وارث شاہ

ڈاکٹر رزاق شاہد

اْٹھ دھرتی دیا وارثا، اج فیر تیری لوڑ
اپنے اج قلم دیاں، فیر ہن واگاں موڑ
توں دردی پنجاب دا، سب نوں تیری تانگھ
تھاں تھاں ظلم دا راج اے، اج فیر پہلے وانگ
درد منداں دیا دردیا سن دا نہیں کوئی کوک
سارے جْھگے راکھیاں ہتھیں دتّے پھوک
لاشاں دے اج ڈھیر نیں، اْچی نیویں تھاہر
پہرے لائے خوف نیں، کیہ اندر کیہ باہر
ظلم ہنیرا پھیلیا، ساڈے چار چوفیر
آل دوالا ویکھ کے، دل نوں پیندے گھیر
بیلے سنجے ہو گئے، ایسی وگی واء
دھرت پیاسی ہو گئی، سْکّ گئے دریا
نونہہ نکھڑے نیں ماس توں، چٹے ہو گئے خون
زہری سپّاں وانگ دی بندیاں بدلی جْون
گلی گلی سپ شْوکدے، تکھے زہری ڈنگ
لبھیا نہیں کوئی ماندری ، نیلے پے گئے انگ
جیبھاں سان چڑھائیاں، چھریوں تکھے بول
ڈردا کوئی نہیں بیٹھدا، اج کسے دے کول
لٹ کھسٹ دا دور اے، ہر کوئی داؤ داء
عزتاں ویکھ لٹیندیاں، ہر تھاں سرِ راہ
لکھاں دھیاں اجّ وی، ویکھ ہن پئیاں رون
کوئی نہ اتھرو پونجدا، چپ کراوے کون؟
ویکھ سکیں تاں ویکھ توں، جو جو مچیا قہر
رانجھے کْٹھے کھیڑیاں، ہیراں پھکن زہر
اج کتاب عشق دی، رکھی اے اساں ٹھپ
نفرت ویڑھے آ وڑی، ساریاں حداں ٹپ
بھل گئے اکھّر پیار دے، بھلی پیار پریت
نفرت آ کے کھا گئی ، پیار دے مٹھے گیت
جْھلیاں ظلم ہنیریاں، کریئے کنج بچا؟
سانوں کجھ نہیں سْجھدا، توں کوئی دے سْجھا