غزل
نصیربلوچ
ساری عمراں ہوٹھاں اُتے سوال کھلوتے رہے
پتھر دے بوہے تے کچ دے بال کھلوتے رہے
خورے کتھے اڈیا مار اڈاری سکھ دا پنچھی
لوکی لا کے پاٹے ہوئے جال کھلوتے رہے
ویلے ہکّے ساہ وچ خورے کناں کیتا پندھ
دل دے کیلنڈر وچ گزرے سال کھلوتے رہے
ارماناں دے شوہ دریا جد ڈبی دل دی سوہنی
کنڈھیاں اُتے سوچاں دے مہینوال کھلوتے رہے
میری دھوڑ وی اوہدے تیک نصیر نہ اپڑ سکی
اسماناں دے تارے چن دے نال کھلوتے رہے
