کرن والے کم
مسعودمنور
ٹِل تے سوجھا چائی وتنا
جپھی وچ لکائی وتنا
وکھو وکھ نہ ہوون دینا
توڑ دا ساتھ نبھائی وتنا
ٹِل دریا میرے اندر وگدا
وگدا نیر وگائی وتنا
من نوں عشق دا پٹو پا کے
بالک ہار رِجھائی وتنا
من وچ لکیاں تصویراں نوں
دھو دھا کے لشکائی وتنا
رندہ مار کے ، پالش کر کے
انت نرول بنائی وتنا
پریم نگر وچ شاہی کرنا
رعیت نوں وِلچائی وتنا
حاکم حکم ، محبت والا
سکھ دا ڈھول وگائی وتنا
کھلے اسماناں دے بوہے
نیلے ، کھٹے، ساوے ، سوہے
شام پوے تاں بھِیڑے جاون
سفنے بلن رات دی جوہے
نکیاں بالاں واکن ہسنا
نہ رگڑینا تے نہ گھسنا
شیواں ڈھِگ بنائی جانا
کجھ وی اپنے کول نہ رکھنا
عشق دا چرخہ کتی جانا
ڈھارے کوٹھے چھتی جانا
ہر شے سانجھی ، ہر شے اپنی
رب دے کھاتے گھتی جانا
