غزل
ڈاکٹر یونس احقر
ویلا شہہ پیا دیندا لگے آپ ایس سوچ ایانی نوں
تنداں پچھے ہر کوئی دوڑے کوئی نہ پچھے تانی نوں
ٹُٹ جاندا اے اوہدا رشتہ الفت پیار محبت نال
اوکھا ہو جائے جہڑے دور چ سننا کافی بانی نوں
ہمدردی دے بول وی ہن تے ایسراں پرکھنے پیندے نیں
پین توں پہلاں پُننا پیندائے جسراں کھال دے پانی نوں
صوفے گدے قالیناں دا سنگ سکونوں خالی اے
چھیتی لوکاں مُڑ لبھن لگ پینائیں منجی سانی نوں
نویں وچاراں دی سولی تے ٹنگیا ویکھ حیاتی نوں
سینے دے نال لانا چاہنا پرت کے سوچ پرانی نوں
اوتھے بھال کرے کنج کوئی لک کے بیٹھیاں ہوئیاں دی
جہڑی میٹ چ مشکل ہو جائے لبھنا اپنے ہانی نوں
میری ہوندیاں ہویاں وی اوہ مینوں میری لگدی نہیں
نقاداں نے دے دتے نیں اینے روپ کہانی نوں
باندی بن کے رہے نہ کسراں اوہ فر گھمن گھیراں دی
کنڈھے وی نہ دین سہارا جہڑی چھل نمانی نوں
ہن تے احقرؔ سب تے اکو جھکھڑ جھلیا لگدا اے
نہ گولی دے لیکھیں سُکھ نہ چین نصیب اے رانی نوں
