گھان منگدے
امرجیت سنگھ سندھو
لوکاں دا ہی نیتا بن کے، لوکاں دا ہی گھان منگدے
راج ستا دا راکش، اکثر لاشاں لہو لہان منگدے
اج وی سچ پرست نہیں ہے، راج سنگھاسن دا رکھوالا
اج دا ’بھیشم’ پھر ’ارجن’ توں ارجن والے بان منگدے
بانیاں کیہ بناؤندے گھر وچ، بانیاں کیہ کردے اتپادن
پھر وی میرے دیش چ ویرو، بانیے توں کرسان منگدے
اس تے کیہ آؤنی ہے رونق، اس تے کیہ آؤنی رنگت
فکر جِہدے توں خون پیالہ، ہر آئے دن آن منگدے
جس دی خاطر جیندا ہاں میں، جس دی خاطر ہوند ہے میری
میرے جیندے ہون دا اوہی، میرے توں پرمان منگدے
جگ دے پالنہارے کولوں، منگن توں سنگدا اے بندہ
پر اک منگتے کولوں ویکھو، مورکھ ’پہنن کھان‘ منگدے
داڑھی کالی کرکے کوئی، کنج بنوں جوبن دا ہانی
والاں دی کالکھ نہیں، جوبن جوبن متا ہان منگدے
جیون عیش آرام نہیں ہے، جیون تاں سنگرام ہے پیارے
جیون تاں جیون دے کولوں، جیون بھرون گھمسان منگدے
بندے نوں داتار دے کولوں منگن دی وی جاچ نہ آئی
چنگی سوچ کدی نہیں منگدا، چنگا پہنن کھان منگدے
ساگر کہندا ہے، میرے وچ رل کے توں وی ساگر ہو جا
پر ’سندھو‘ اِک تُپکا ہو کے، اپنی وکھ پچھان منگدے
