غزل
مجاہداقبال مجاہد
جیویں دھی ویاون دے لئی سجناں داج ضروری اے
اوس طرحاں ای رشوت لینا ساڈی وی مجبوری اے
ویکھ لے جا کے رکھ دے تھلے سکھ دی نیندر ستا ای
شکر دوپہرے سڑک دے اتے کیتی جس مزدوری اے
امیر دے کتے موجاں مانن دودھ پیون تے موج مناون
اوس دے بچے دودھ نوں ترسن جس دے کلے بوری اے
چٹا جھاٹا ہویا دھمی دا ور نہیں لبھا بابل نوں
اوس ہیر لئی لکھاں رانجھے جس دے چھنے چوری اے
دل دی گل کیوں دسدا نہیں ساڈے ول کیوں تکدا نہیں
دل دے بیٹھا ایں کسے نوں یا تیری مغروری اے
لکھ لکھ شعر محبت دے رونے رو رو پیاراں دے
پیار اپنے دی آپ مجاہدؔ کر لئی توں مشہوری اے
