غزل

منیرنیازی

جیہڑے اپنے جئے کجھ لگدے سن ہن اوہناں دے نقشے وی یاد نہیں رہے
جنھاں گھراں چ عمراں بیتیاں سن اوہناں گھراں دے رستے وی یاد نہیں رہے
بھل گئے اوہ مْکھڑے خواب ورگے کوئی گل نہیں یاد اوہناں دلبراں دی
کدی باریاں وچ کدی محفلاں وچ اونہاں اکھاں دے جلوے وی یاد نہیں رہے
ایڈے مست ہاں اپنے آپ دے وچ ایڈے گم ہاں اپنی ذات دے وچ
جنھاں ویلیاں نوں ہنے حساب دتا اوہ حشر دے ویلے وی یاد نہیں رہے
ایہہ وی سال نے عجب محبتاں دے اسی بھل گئے اوہ وی بھل گیا
گلے اوس دے قول قرار دے کی ساہنوں اپنے ہی وعدے وی خود یاد نہیں رہے
کوئی عمل منیر نہیں مٹ سکدا ایس باغ دی مہک سدا اْڑ دی اے
اوہناں کماں نے ساڈا نشان ہونا جنھاں کماں دے ویلے وی یاد نہیں رہے