غزل

احسان رانا

میرا تے احسانؔ اوہدا ازلاں دا پیار سی
ٹوٹا سی اوہ رنگ دا تے روح دی پُکار سی
دیس دیاں فصلاں توں اکھ مخمور اے
دیس دیاں گلیاں توں جند وی نثار سی
کالی رات چُنی اُتے تاریاں دی سوٹ اے
گجرے دے پھُلاں اُتے صدقے بہار سی
زُلفاں دے جنگلاں چ شام بھُل گئی سی
فجراں دا نور اوہدے رُوپ دا نکھار سی
رو رو اکھ میری ہوئی ہولی پھُل اے
ہاسیاں دا ایہدے سِر کد دا اُدھار سی
ریت دیاں کوٹھیاں نوں ڈُبنوں بچاوندے
اوہدے اختیار سی یاں میرے اختیار سی
لگدائے راتیں اوہنوں یاداں نے سی ڈنگیا
روئی روئی اکھاں وچ کھنڈیا خمار سی
چہرا جو وی تکیا اوہ اکھاں وچ وسیا
یاداں وچ مُکیا اوہ کہڑا فنکار سی