غزل

بابا نجمی

رب جانے کیہ آکھن چھلاں نس نس آ کے کنڈھیاں نوں
پچھلے پیریں کیوں مُڑ جاون سینے لا کے کنڈھیاں نوں
اک وی سوتر اگے پچھے اپنی تھاں توں ہوندے نہیں
خورے چھلاں جاون کہڑیاں قسماں پا کے کنڈھیاں نوں
چٹے دن جے مِل سکناں ایں تاں میں یاری لاواں گا
ملدیاں ویکھ لے جسراں چھلاں وج وجا کے کنڈھیاں نوں
کنڈھیاں دی کوئی سمجھ نہیں آئوندی کہڑی آس تے بیٹھے نیں
خود غرضاں دے شہر چوں کہڑا پچھے جا کے کنڈھیاں نوں
اُچے محلاں دے وسنیکو اوویں سانوں رکھو نہ
جیویں چھلاں رکھیا اپنی کھیڈ بنا کے کنڈھیاں نوں
کیویں اپنے اکھر بدلاں ویکھ کے گڈی سولی نوں
کد ملیاں نیں چھلاں اپنا روپ وٹا کے کنڈھیاں نوں
مینوں تے انج لگدائے بابا چھلاں تنگ سمندر توں
مُڑ مُڑ آئوندیاں ویکھن کسراں لنگھیے ڈھا کے کنڈھیاں نوں