غزل
آتش کیانی
دکھ سکھ دوویں رل مل کھیڈے اکو ماں پیو جائے نیں
گل گلوکڑی پا کے آپاں جیون نال ہنڈائے نیں
مایا جتی رت دے کولوں چٹی رت بھراواں دی
ویلا جد وی نرداں بدلے اپنے ہون پرائے نیں
کوئی جرم تے دسدوں میرا اپنا حکم سنان توں پہلاں
سچ دا سنگھنا رکھ اوہ بنسن جو میں بوٹے لائے نیں
افراتفری اُتے کڑیاں ویلے نال نہ چلیا میں
اپنا گھر بنا نہ سکیا دل وچ گھر بنائے نیں
نال کسے نہیں جانا ایتھوں کیوں فر محل اساریں توں
پت جھڑ آون والی آتش کھڑدے پھُل کملائے نیں
