غزل
بابا نجمی
اکھاں اگوں کسراں ہووے ربا منظر گم
اکو تھاں تے اوہدا ہویا سارا ٹبر گم
جو وی کھوہنا میرے کولوں اکو واری کھوہ
روز کریں نہ میرے سینے اپنا خنجر گم
اج وی سورج سر توں لاہ کے مڑیا خالی ہتھ
ای وی یار ہمیشہ وانگوں میری سدھر گم
لوکاں دے سر مڑھدا پھردا چاتر ولے ویکھ
اپنے ہتھیں اپنے گھر دا کر کے ٹاور گم
میں وی اُتوں لاہ کے پھوکی بزدل والی کنج
تیرے سنگھ چ ہو جاوے گی تیری چانگر گم
اپنے ویڑھے سجر سوئیاں کرن لئی گبھرو پت
ساڈی واری ددھاں والے سھے ڈنگر گم
کوئی تے کلغی والا اوہنوں ایہہ تے لیندا پچھ
توں کیوں ساڈے وچ سمندر کیتے لنگر گم
غرقی پینا چار دیہاڑے رہ گیا سر تے ہور
ہو جاوے گی لوکو ساڈی لانگڑ تیکر گم
اک وی چجدا سانوں کدھرے گیا سپیرا لبھ
ہو جاون گے اس دھرتی دے سارے پھنیئر گم
چودھریاں دے متھے اُتے سن کے ابھرے وٹ
اللہ دی سونہہ ہو نہیں سکدے میرے اکھر گم
اچن چیتی ادھ پچدا ویکھ کے اوہدا مکھ
اوہدا عشق سمندر ہویا میرے اندر گم
گرجے مندر مسجد بدلے اپنے اندر ویکھ
تیرا یار نہ ہووے کدھرے تیرے اندر گم
سنھی ہتھوڑی میں وی نہیوں پھڑ کے ویکھی اج
شاماں تیکر خورے کتھے رہیا مقدر گم
فر اک بابا کردا پھردا شہر چ سچی گل
چھیتی چھیتی لبھو جہڑے کیتے پتھر گم
