انگوراں دی وِیل
الیاس آتش
گلی وچ لائی اے انگوراں دی ویل
رب نے ودھائی اے انگوراں دی ویل
لگدے انگور جدوں سارے آ کے کھان
نکے وڈے بال سارے‘ ماڑے‘ پہلوان
واہوا راس آئی اے انگوراں دی ویل
رب نے ودھائی اے انگوراں دی ویل
راہیاں نے وی چکھے اس ویل دے انگور
شہد توں وی مٹھے اس ویل دے انگور
گلی مہکائی اے انگوراں دی ویل
رب نے ودھائی اے انگوراں دی ویل
کم کجھ ایسے ای نیں مومناں دے کم
درویشاں چنگے لوکاں صوفیاں دے کم
سب نوں ای بھائی اے انگوراں دی ویل
رب نے ودھائی اے انگوراں دی ویل
نیکی دی علامت اے نہ جان کجھ ہور
بندیاں نوں سوہنے سچے رب ول ٹور
سوچاں اُتے چھائی اے انگوراں دی ویل
رب نے ودھائی اے انگوراں دی ویل
نیکی کر آتشا توں خود نوں پچھان
ناں رہنا رب دا‘ ایہ فانی اے جہان
بس میں کمائی اے انگوراں دی ویل
رب نے ودھائی اے انگوراں دی ویل
