غزل
اسداللہ سفری
اُجڑی جھوک وسا وے ماہی
تتڑی نوں گل لا وے مارہی
تیرے باجھوں گھُپ انھیرا
چانن موڑ لیا وے ماہی
ہجراں دے وچ سڑے حیاتی
وصلاں دا مینہ پا وے ماہی
زخم جگر دے سی سی تھکیا
پھٹ نہ ہور ودھا وے ماہی
طعنے مارن سکھیاں مینوں
ہن تاں ہجر مُکا وے ماہی
سدھر وارث شاہ دی ہیرے
رانجھن بن کے آ وے ماہی
سفریؔ تے کُجھ ہور نہ چاہوے
اکھ توں دور نہ جاوے وی ماہی
