غزل
الیاس آتش
سمجھدا ساں میں پھُل جہناں نوں اوہ پتھر نکل آئے
بڑے سندر سی چہرے پر منوں کافر نکل آئے
جدوں وی میں کِتے چھانی اے مٹی ایس دھرتی دی
مری گلیاں دے وچوں وی کئی گوہر نکل آئے
میں گھریا دشمناں دے گھیریاں وچ تے پتا لگا
مرے جو نال چلے سن مرے مخبر نکل آئے
غریباں لئی بنا کے گھر جدوں اوہنے قرعہ پایا
امیراں دے ای ناواں تے اوہ سبھے گھر نکل آئے
جدوں ماڑے نوں دھی دے واسطے لبھا نہ وَر کوئی
کنارے ڈھا کے اکھاں دے کئی اتھر نکل آئے
ہنیری رات وچ جہناں نے لٹیا قافلہ میرا
صبح ہوئی تے سب رہزن مرے رہبر نکل آئے
خدا جانے کہ اس واری ورھی برسات کیویں دی
میں ڈٹھا کیڑیاں دے وی نیں آتش پر نکل آئے
