غزل
رمضان شاکر
پیار بناں نہیں منزل کوئی لبھدا پھرناں پیار
سجن ملن تے میلے ہندے دل نوں ملے قرار
سچ آکھاں تے کوڑا لگدا‘ مٹھا جھوٹھ سواد
مطلب باجھ کسے دا کوئی کتھے ہندا یار
لوکاں لئی تے بنیاں پھردا اوہ اکھیاں دا تارا
ساڈی جھولی کنڈے پاندا رہندا ساڈا یار
وسیں رسیں‘ ہسیں کھیڈیں‘ سدا ہنڈاویں خشیاں
ساڈا کیہ اے اساں تے کیتا گھاٹے دا بیوپار
تول پرکھ لے پہلاں شاکر مڑ کے نہ پچھتاویں
جنی تیری چادر سجناں اونے پیر پسار
