غزل
طفیل خلش
بجلی کولوں سورج ورگا چانن ہو نہیں سکیا
وگدے ہوئے دریا دا کوئی مکھڑا دھو نہیں سکیا
سجن آن تے اپنا دل میں قدماں ہیٹھ وچھاواں
دشمن لئی وی اپنے گھر دا بوہا ڈھو نہیں سکیا
سورج چن ستاریاں ولے کسراں جھاتی پاواں
دھرتی دے دُکھاں توں میں تے ویلا ہو نہیں سکیا
خوشیاں غمیاں سارا جیون اک جیہا رہیاں
کھڑ کھڑ کے ہس نہیں سکیا کھل کے رو نہیں سکیا
کنڈھے اُتے سہک رہیاواں نہ جیوناں نہ مرناں
پُتر مینوں ڈوہنگھے پانی وچ ڈبو نہیں سکیا
خوشی ملی تے سبھ نوں میں تے جھولیاں بھربھر ونڈی
بھیڑ بنی تے ویر وی میرے نال کھلو نہیں سکیا
مدت تیکر تیرے دل وچ بن کے خلش رہیاواں
فر وی تیری اکھ چوں بن کے ہنجو چو نہیں سکیا
