غزل
ساجد چوہدری
قہقہے لاندا ہسدا جاندا ہڑ ہنجواں دے پیتی جاندا
اپنے آپ نوں دھوکھا دے کے جگ تے ناٹک کیتی جاندا
من مریا رنگ پھکے ہوئے روح نوں بُت بیگانا لگ دا
سُول دی سولی دُکھ دے دھاگے‘ کھل دی کفنی سیتی جاندا
لکھاں دے مجمعے وچ کلا‘ لب ہلدے پر ہویا گونگا
اندر دے پھٹ پھرے لکو کے‘ بول باہر دے بیتی جاندا
غرضاں دی پُوجا نہ چھڈی‘ مذہب دھرم عقیدے بدلے
رام دا نہ اوہ رب دا بندہ‘ مندر کدے مسیتی جاندا
مت نہ ہتھ ملانا چاہوے‘ پر اوہ کوڑھ نوں کنج لُکاوے
پچھلی پڑھیاں گھرلا ہوئیاں‘ ساجد نویاں نیتی جاندا
