غزل
وِیرسپاہی
اپنے ناں نوں بھُل کے تیرا نام چتار رہیا ہاں
دس نہیں سکدا تدھ بن کیویں سماں گزار رہیا ہاں
مر جاوے گا نہیں مریا تے رب دی رحمت نال
پڑھ پڑھ استغفار تے اپنے نفس نوں مار رہیا ہاں
میں اپنی اوقات چ رہناں اوہدے حکم مطابق
جنی میری چادر اونے پیر کھلا رہیا ہاں
مر وی جاواں فیر نہیں مردا ایسی منزل ڈھیچی
عشق ترے وچ ڈب کے سارے جگ نوں تار رہیا ہاں
ایدوں ودھ کے ویر ادب دی ہور اے کہڑی سیوا
بے ادباں دے وچ ادب دا کر پرچار رہیا ہاں
