غزل

امرجیت سنگھ سندھو

کِرت دے ڈاکو جدوں تک دندناؤندے رہن گے
سکّے ٹکڑے تائیں کرتی بلبلاؤندے رہن گے
اپنی طاقت دا انھاں احساس نہ کیتا اگر،
شیر وی بکری دے اگے منمناؤندے رہن گے
ظلم دی ’نھیری بجھا سکدی نہیں سچ دے چراغ،
رہِندی دنیاں تیک اوہ تاں جگمگاؤندے رہن گے
لے کے بکل وچ محبت، لنگھ جا لوکاں چوں توں،
کجھ نہیں آکھن گے ایہہ، بس بڑبڑاؤندے رہن گے
ظلم اگے اڑن گے، غیرت جنہاں دے پاس ہے،
بے ضمیرے کڑھن گے جاں چھٹ پٹاؤندے رہن گے
دل چ منزل دی تمنا ہے تاں کوئی کیوں رُکو؟
سر تے لکھ بدل وی چاہے گڑگڑاؤندے رہن گے
غم دے عالم وچ وی اوہ مسکراون گے ضرور!
لوک جد تک شعر میرے گنگناؤندے رہن گے
جسم پچھے چھڈ کے، روحاں نے اڈ جانے اگانہہ،
کِنّا چر پِنجرے ’چ پنچھی چھٹپٹاؤندے رہن گے؟
ایہناں نوں وی زِندگی دے نال پینے جوجھنا،
ہائے! ایہہ بچے کدوں تک کھلکھلاؤندے رہن گے؟
خبرے کد ایہناں نے اپنے ہک لئی کرنیں سنگھرش،
خبرے کد تیکن ایہہ لوکیں گڑگڑاؤندے رہن گے؟
اوہناں دی عزت نوں وی حاکم نے ’سندھو‘ رولنے،
بیہیا دے وانگ اوہ پر ہنہناؤندے رہن گے