غزل
تنویر بخاری
میریاں تدبیراں تے اگت ای گئیاں ساریاں
مڑن لگیاں قدرتوں ای کھلھ گئیاں باریاں
مڑ پرانے متراں دے چیتیاں آ پائی بھیڑ
چڑھ گئیاں لاری تے جو سیٹاں توں ودھ اسواریاں
کی پتہ کی کی تماشے لگے سن راہاں دے وچ
میں جو آہمے لاہمے جھاتیاں نہیں ماریاں
کردے نے سوہنے ہمیشہ عاشقاں دے دل تے راج
چودھری کمیاں دے سر تے کردے جیوں سرداریاں
لنگھ گئی اے آخری ویگن’ وی ہن تے اٹھ بہو
گن لویں تنویر کل نوں پھیر آ کے لاریاں
