غزل
اعزاز احمد آذر
توں کیہ جانیں تیرے باہجوں کیہ کیہ رُتاں ویکھیاں نے
آپے جیہڑیاں اگاں بالیاں آپے بہہ کے سیکیاں نے
تیرے بعد تے بدل لیا اے موسماں نے وی عادت نوں
ہاڑ دیہاڑے بن کے دل توں پوہ دیاں راتاں لنگھیاں نے
سڑ دے بلدے صحراواں نے دو تن کنیاں منگیاں سن
بدلیاں سنیا اے دور دراڑے دریاواں تے وسیاں نے
اچن چیتی اوہدے مکھ تے قو س قزاحواں چھا گئیاں
خورے اوہدے کن اچ کہڑی گل سی کہی سہیلیاں نے
آذر اک ہوا دا بُلا خشبو ونڈ دا لنگھیا سی
اک اک کرکے اوس گلی دیاں سبھے باریاں کھلیاں نے
