غزل
عبادنبیل شاد
آپ تراشے پتھر‘ بھلدا جانا واں
ہاں‘ شکلاں دے پیکر‘ بھلدا جانا واں
اکھاں اندر اپنی وحشت وسی اے
میں پھُلاں دے منظر‘ بھلدا جانا واں
مینوں اج افسوس بڑا اے‘ اپنے تے
تینوں تیرے وانگر‘ بھلدا جانا واں
تھوڑی عمرے مینوں‘ سبھ کجھ ملیا اے
کیہ نہیں وچ مقدر‘ بھلدا جانا واں
شاد پیاسا ہو کے وی میں خورے کیوں
تیری اکھ سمندر‘ بھلدا جانا واں
